دستم به قلم نمی رود. نمی رود که نمی رود. از خودم می پرسم که چرا این گونه ام؟ باور کنید پاسخش را نمی دانم تا با شما در میان بگذارم. خبر هم ندارم که آیا دعایی هم در باره ی باز شدن دست و انفتاح قلب وجود دارد یا خیر. تا بلکه دعایی بکنم و از این تار و پود تنیده بر دستانم رهایی یابم. ساعت ها در امواج گفتگوی درون غوطه می خورم و ایده هایی پرهیاهو، ساحل اندیشه ام را درهم می شکند، دریغا کزین دریای طوفانی، سهم من هیج است. همچون ماهیگیری می مانم که ماهیان را بر کناره ی قایقم می بینم و تورم را پهن می کنم. ساعت ها منتظر می مانم، اما همین که تور را از دریا بیرون می کشم در کمال تعجب و تاسف، آن را خالی می یابم. با دستان خالی، خسته از تلاش بیهوده، نشسته در قایق کوچک، خویش را به امواج خروشان افکارم می سپارم و چشمانم را می بندم. می نشینم و بر غروب خورشید خیره می شوم. از خود می پرسم از ماهیان دریای خرد، مرا چه سود؟

   ادامه در آدرس جدید: http://zamanian.blogsky.com/