پنجشنبه:

خستگی بی منشا و بی علت، آزاردهنده بود. با چند دوست هم رای و خوش خلق قراری گذاشتم تا روز پنجشنبه از شهر بیرون برویم شاید بتوانیم ساعاتی از تلاطم های بی پایان سیاست بگریزیم. قرار گذاشته بودیم پرسش چه باید کرد را با خودمان به مسافرت نبریم که البته چندان موفق نشدیم. مسافرتی به آن سوی کهک. ساعاتی راه رفتن و رسیدن.

 فارغ از همه چیز نشستیم و گرم گفت و گو شدیم یک دوست از زندگی اش در تاجیکستان گفت. دیگری خاطرات شیرین زندگی اش را به یاد آورده بود و ما را در آنها سهیم می کرد. دوست دیگر با طرح پرسش هایی در حوزه ی فلسفه، فضای تامل و اندیشیدن را گرم می کرد. ساعات خوش دوستی بود و گفت و گوی بسیار خوب. گویا در این وادی، اگر بخواهی بخندی باید سیاست را فراموش کنی. ترک سیاست دست کم مقدمه ی لازم شاد زیستن تلقی می شود.

عصر شده بود، بی دعوت، راهی خانه ی کوچک و محقر ملاصدرا شدیم. فیلسوف بزرگ ایرانی و شاید آخرین فیلسوف. خانه ای بسیار ساده. وقتی وارد خانه شدیم، اندوهی بزرگ بر جانم نشست. نمی دانم چرا احوالم تغییر کرد. شاید از سوالی بود که در درونم رویید چرا و چگونه از چنان حکمت صدرایی به چنین نکبت ... فرو افتاده ایم؟حزنی کویری در آن زمین خشک رشد می کرد. عجیب بود عجیب. دیوارهای گلی و اتاقکی کوچک در حاشیه ی کویر. دوست فلسفه خوان و فلسفه دانم شرحی مبسوط بر زندگی و برخی آرا ملاصدرا را ارائه داد. هر چه بود تا ساعتی در همان حال باقی مانده بودم. غروب خورشید راه بازگشت را در پیش گرفتیم. ساعتی بعد در "مهتاب"، شام خوردیم و شب از نیمه گذشته بود که به خانه می رسیدیم. 

جمعه ( 24 خرداد):

روز گذشته را خوش گذرانده بودم اما کنار گذاشتن پرسش از چه باید کرد، ممکن نبود. امروز روز رای گیری بود و هجوم تردیدها. دلایلی کافی برای رای ندادن و دلایلی برای رای دادن. گویی درونم به تکافوی ادله رسیده بودم. تا پایان روز حیران ماندم چه کنم. در نهایت رنجور و معترض، پای صندوق رای حاضر شدم. گیج شده بودم. هنوز شک داشتم رای بدهم یا ندهم. وقتی به این فکر می کردم که فردا تلویزیون را باز می کنم و گوینده با پوزخند می گوید مردم به فرموده ی نظام، حماسه آفریدند، تنم می لرزید. احساس بدی داشتم. می اندیشدم که شاید بتوانم به اندازه ی یک رای بر سرنوشت سیاه و تلخ این مرز و بوم اثری مثبت بگذارم. اما اگر معنا و مفهوم رای مرا تغییر بدهند چه باید بکنم؟ ناامید و سرگردان از حوزه ی رای گیری خارج شدم. زیر سایه ی درختی در آن نزدیکی نشستم. 

کمی بعد برخواستم. دوباره لشگر شک و تردید از راه می رسد. اگر آینده ام سیاه تر بشود آیا از خود نمی پرسم تو برای جلوگیری از آن چه کردی؟ حتی حاضر نشدی به اندازه ی یک رای از آن ممانعت کنی. به حوزه ی رای گیری برگشتم. سعی کردم دیگر به هیچ چیز فکر نکنم. تردیدهایم را فراموش کنم و بی آن که به نتیجه بیندیشم، رای بدهم. و این بار موفق شدم. دست هایم برای نوشتن اسامی کاندیداها که به اندازه ی مشق شب دوران دبستانم بود، توانایی نداشت. احساس می کردم دوره ی دبستان اگر "مشق شب اول"، می نوشتم اما در این پایان دارم مشق شب آخر را می نویسم. داستان محزون ملتی که در گردنه ی حیران و در زمستانی سرد مانده اند.